بهزیستی، سنگرِ آخرِ امید
بهزیستی، سنگرِ آخرِ امید
ملل پرس:در تقاطعِ میانِ سیاست‌گذاری‌هایِ کلان و واقعیت‌های عریانِ معیشتی، سازمانی قرار دارد که نبضِ آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه را در دست گرفته است. وقتی از ۱۸۰ هزار و ۳۴۸ خانوارِ تحت پوشش در آذربایجان شرقی سخن می‌گوییم، فراتر از یک آمار اداری، با ۱۸۰ هزار قصه از فقر، معلولیت و دغدغه‌هایِ روزمره مواجه هستیم؛ خانواده‌هایی که «بهزیستی» برای آن‌ها نه فقط یک سازمان، که «سنگرِ آخرِ امید» است.


ملل پرس ـ سعید ایریلوزادیان: نشست خبری اخیرِ مدیرکل بهزیستی استان، فرصتی بود برای مرورِ کارنامه‌ای که در آن، رشدِ عددیِ خدمات با چالش‌هایِ زیرساختی گره خورده است. اما آیا این ارقام، راهی به سویِ بهبودِ کیفیتِ زندگی باز کرده‌اند یا تنها به «مدیریتِ فقر» بسنده کرده‌ایم؟

شکافِ عمیقِ اشتغال و مسکن

مدیرکل بهزیستی در این نشست، اگرچه از واگذاری مسکن و پرداخت مستمری سخن گفت، اما صادقانه به «پاشنه آشیل» این سازمان یعنی «اشتغال و مسکن» اشاره کرد. وقتی از اشتغالِ ۱۳ هزار نفر سخن می‌گوییم، پرسش اساسی این است که در فضایِ تورمیِ فعلی، این مشاغل تا چه حد پایدار هستند؟ «نهال امید» معتقد است تا زمانی که کارفرمایان و نهادهای اقتصادی، مسئولیتِ اجتماعیِ خود را از «تکلیفِ اداری» به «تعهدِ انسانی» ارتقا ندهند، مستمری‌های ۲۰۰ میلیاردی، تنها مُسکنی موقت برای دردهایِ ریشه‌دارِ مددجویان باقی خواهد ماند.

گرهِ کورِ فرزندخواندگی؛ بوروکراسی در برابرِ عطش

یکی از تکان‌دهنده‌ترین بخش‌های این نشست، وضعیتِ فرزندخواندگی بود. وجود ۳۰۰ خانواده‌ی متقاضی در برابرِ ظرفیتِ محدودِ واگذاری (یک کودک به ازای هر ۲۰ خانواده)، نشان‌دهنده‌ی یک «بحرانِ ساختاری» است. سیستمِ اداریِ ما، گویی در چنبره‌ی بوروکراسیِ خشک و قوانینِ قدیمی گرفتار شده و عطشِ عاطفیِ این خانواده‌ها و سرنوشتِ کودکانِ بدسرپرست را در پشتِ دیوارهایِ مقررات، معطل گذاشته است. این شکاف، نیازمندِ یک «جراحیِ فوری» است، نه تداومِ رویه‌هایِ کندِ اداری.

سنگرِ آخر؛ مسئولیتِ اجتماعی


در لایه‌های پنهانِ جامعه، جایی که بحران‌ها شکل می‌گیرند، اورژانس اجتماعی و خطوط ۱۲۳ و ۱۴۸۰، صدایِ استمدادِ مردم است. مدیریتِ افکارِ خودکشی و انصرافِ ۹۹ درصدیِ تماس‌گیرندگان با مداخلات تخصصی، کارنامه‌ای است که باید به آن بالید؛ اما همزمان، این آمار هشداری است برای تمامِ نهادهایِ فرهنگی و سیاسی استان. چرا جامعه به سمتی رفته که اورژانس اجتماعی، آخرین سنگرِ حیاتِ این افراد شده است؟ این پرسشی است که باید سایرِ دستگاه‌های استان نیز به آن پاسخ دهند.

سخنِ آخر؛ مطالبه‌ای برای عدالت


رشدِ ۶۵ درصدیِ مشارکت‌های مردمی در سال گذشته، نشان‌دهنده‌ی اعتمادِ عمومی است؛ اما این اعتماد، طلبِ «شفافیتِ حداکثری» دارد. مددجویانِ بهزیستی بیش از هر چیز، نیاز دارند بدانند که عدالت در توزیعِ خدمات چگونه برقرار می‌شود؟ سازوکارِ نظارت بر مراکز چیست و چگونه می‌توان اطمینان یافت که سایه‌ی رانت بر این نهادِ حمایتی سنگینی نمی‌کند؟

اداره‌کل بهزیستی آذربایجان شرقی، امروز در پیچیده‌ترین دورانِ کاریِ خود قرار دارد. آمارها برای گزارش‌هایِ اداریِ پایانِ سال، درخشان جلوه می‌کنند، اما برای زنی که سرپرستِ خانوار است، یا معلولی که سقفِ مناسبی برای زندگی ندارد، «عدد» درمانِ درد نیست. «ملل پرس » به عنوان صدایِ مطالبه‌گرِ مردم، این ارقام را به عنوان «وعده‌هایی برای تحقق» در حافظه‌ی جمعیِ استان ثبت خواهد کرد و تا رسیدنِ بهزیستی به جایگاهِ واقعی‌اش به عنوانِ پناهگاهِ کرامتِ انسانی، از پای نخواهد نشست.

  • نویسنده : سعید ایریلوزادیان