داوود نیکنام؛ هنرمند خوشنویس تبریزی و زندهنام فرهنگ آیینی
در نگاه اول، چيزي که جلب توجه ميکند، موهاي آراستهي جوگندمي، چهرهي خوشحال و لباسهاي شيک و مرتب اوست. يک کت چهارخانهي شيک به تن دارد؛ ظاهرش بهاندازهي آثارش، آرام، بيادعا و دقيق است.
پزشکی که دیدن را هدیه میدهد؛ روایت یک زندهنام تبریزی
دکتر بهنام غفارزاده را پيش از آنکه با آمار جراحي ها بشناسند با نوع نگاهش به بيمار مي شناسند؛ نگاهي که طبابت را فقط به اتاق عمل محدود نمي کند
ماکالو، آرامگاه ابدی یک قهرمان
چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» در حالی برگزار میشود که نام ابوالفضل گوزلی، کوهنورد و هیمالیانورد تبریزی، نه فقط بر تابلوی افتخار این شهر، بلکه بر پیشانی یکی از خشنترین و اسرارآمیزترین قلههای جهان حک شده است؛ مردی که رفت تا پرچم ایران را بر فراز «هیولای سیاه» به اهتزاز درآورد و خود، برای همیشه در آن ارتفاع جاودانه شد.
شاعری که شعرش از محراب میآمد
تبریز دوباره در آستانه یک مکث تاریخی ایستاده است؛ مکثی برای بهخاطر آوردن نامهایی که نه در قاب عکسها، بلکه در جان این شهر زندگی میکنند. چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» قرار نیست فقط یاد گذشته را زنده کند؛ این همایش، تلاشی آگاهانه برای صیانت از حافظه فرهنگی تبریز است؛ حافظهای که با ایمان، هنر و تعهد شکل گرفته و با فراموشی، بهراحتی آسیب میبیند.
سایهبان محراب؛ روایت یک زندهنام
محراب، فقط محل نماز نیست؛ سنگر ایمان است. جایی که همیشه در تیررس کینه دشمنان دین و وحدت بوده و هست. تاریخ تبریز گواه است که اگر امروز نماز جمعه آرام برپا میشود، به برکت مردانی است که بینامونشان، جانشان را سایهبان محراب کردند.
بانویی که جنگ را پانسمان میکرد
هنوز هستند زنانی که نامشان در قاب عکسها نیست، اما رد دستانشان بر تاریخ مانده است؛ زنانی که نه با اسلحه، که با باند و گاز و دعا، مقابل دشمن ایستادند. چهارمین همایش زندهنامان تبریز، بهانهای است برای قدردانی از همین چهرههای بیادعا؛ و در این میان، الحاجیه زهرا حسینزاده، بانوی پرستار و جهادگر دفاع مقدس، نامی است که دلها را متوقف میکند.
مالک رحمتی؛ زندهنامی که جای خالیاش با هیچ عنوانی پر نمیشود
برخی مدیران میآیند و میروند، اما برخی دیگر در دل مردم ماندگار میشوند؛ نه بهخاطر جایگاه اداری، بلکه بهسبب نوع زیست، شیوه خدمت و صداقت در عمل. مالک رحمتی از همین جنس بود؛ مدیری که امروز از او بهعنوان «زندهنام تبریز» یاد میشود، چون نامش هنوز در ذهن و زبان مردم زنده است.
«غواصلار»؛ نوحهای که تبریز با آن نفس میکشد و مقاوم میماند
در روزگاری که بسیاری از نامها با گذر زمان کمرنگ میشوند، برخی صداها و واژهها هستند که در حافظه جمعی یک شهر حک میشوند؛ نه فقط بهعنوان یک اثر هنری، بلکه بهمثابه ستونهای هویت و همبستگی اجتماعی. حاج صمد قاسمپور از همین تبار است.
غواصلار زنده است؛ تبریز میزبان پاسداشت شعر و جهاد
تبریز، شهر قیام و بصیرت، بار دیگر میزبان آیینی خواهد بود که برای زنده نگهداشتن نام مردانی است که خود، چراغ راه این سرزمیناند. چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» بهزودی برگزار میشود؛ همایشی برای تجلیل از آنان که در خط مقدم جهاد، چه با اسلحه و چه با کلمه، از ایران و انقلاب پاسداری کردهاند






















