در دیدار اعضای ستادهای انتخاباتی دولت وفاق ملی پزشکیان: نباید به نام دفاع از رهبری، تصویری غیرواقعی از ایشان به جامعه ارائه شود
فرقه در خدمت سلطنت
حکومت پهلوی فقط یک رژیم استبدادیِ وابسته نبود؛ یک پروژه تمامعیار مهندسی هویت بود. پروژهای که برای بقا، آگاهانه در برابر جامعه دینی ایران ایستاد و بهجای اتکا به اکثریت ملت، به شبکههای محدود، وفادار و غیرریشهدار تکیه کرد. در این میان، فرقه بهائیت نه بهعنوان یک باور شخصی، بلکه بهمثابه یک شبکه تشکیلاتی همسو با قدرت به ابزار کارآمد سلطنت تبدیل شد.
پهلویها و حلول شعبان جعفریها
در تاریخ معاصر ایران افراد زیادی بودند که با سو استفاده دستگاههای حکومتی از آنها ناخواسته آب در آسیاب دشمن ریخته و حق و حقوق مردم بدبخت را پایمال کردهاند.
دلقک سیرک مونیخ!
تجمع اخیر سازمان منافقین و برخی هواداران رژیم پهلوی در مونیخ آلمان، بار دیگر پرده از همسویی جریانهایی برداشت که سالهاست در تقابل با اراده و منافع ملت ایران حرکت میکنند.
جان کودکی که پهلوی گرفت
زن از گرمای تن فرزندش در میان این برف و کولاک می سوخت و مرد از رنجی که زنش می کشید و دردی که فرزندش داشت. به دکتر که رسیدند حتی دکتر خارجی زبان مردم را هم نمی فهمید.
قدرتخواهی تا مرگِ ملت
اظهارات اخیر رضا ربع پهلوی، بار دیگر پرده از شکافی عمیق میان ادعاهای رسانهای اپوزیسیون خارجنشین و واقعیت شخصیتی و میدانی آنان برداشت؛ جایی که «قدرتطلبی» نهتنها از مردم جدا میشود، بلکه حیات و امنیت ملت ایران را نیز به ابزاری برای تحقق رؤیای سلطنت تبدیل میکند.
پیوند نامبارک پهلوی و رجوی!
منتقدان ربع پهلوی؛ ارتباط یا همسویی مواضع تهمانده رژیم سابق با سازمان مجاهدین خلق را نشانهای از تقدم ملاحظات سیاسی شخصی بر حساسیتهای امنیتی و اجتماعی جامعه ایرانی ارزیابی میکنند.
مذاکرات ایران و آمریکا از منظر حقوق بینالملل
مذاکره نه نشانه ضعف است و نه تضمین پیروزی؛ بلکه ابزاری برای تأمین منافع ملی است، مشروط بر آنکه دقیق، هوشمندانه و مبتنی بر تضمینهای معتبر انجام شود.
خیانت فراموشنشدنی رژیم پهلوی!
واگذاری بحرین در سالهای پایانی دهه ۱۳۴۰ را میتوان یکی از مناقشهبرانگیزترین تصمیمات سیاست خارجی در دوره پهلوی دوم دانست؛ تصمیمی که بهعنوان نمادی از خیانت رژیم پهلوی شناخته میشود.
نفرت ابدی آذربایجان از پهلوی
نفرت مردم آذربایجان به ویژه تبریزیها نسبت به رژیم پهلوی نه محصول یک رویداد منفرد، بلکه حاصل تلاقی حذف هویتی، اقتدار سیاسی، امنیتیسازی و تمرکزگرایی ساختاری بود.







































