تبریز به احترام فرهنگ می‌ایستد
تبریز به احترام فرهنگ می‌ایستد
تبریز، شهری که قرن‌ها با شعر، اندیشه و هویت زیسته است، این‌بار به احترام فرهنگ می‌ایستد؛ برای قدردانی از نام‌هایی که در سکوت و مداومت، چراغ دانش و ادب این دیار را روشن نگاه داشته‌اند. چهارمین همایش «زنده‌نامان تبریز» فرصتی است برای دیدن و گفتن از سرمایه‌هایی که هنوز در میان ما هستند و فرهنگ این شهر با نفس آنان زنده است.

ملل پرس ـ سعید ایریلوزادیان: تبریز، شهری که قرن‌ها با شعر، اندیشه و هویت زیسته است، این‌بار به احترام فرهنگ می‌ایستد؛ برای قدردانی از نام‌هایی که در سکوت و مداومت، چراغ دانش و ادب این دیار را روشن نگاه داشته‌اند. چهارمین همایش «زنده‌نامان تبریز» فرصتی است برای دیدن و گفتن از سرمایه‌هایی که هنوز در میان ما هستند و فرهنگ این شهر با نفس آنان زنده است.

در این میان، تجلیل از دکتر معصومه معدن‌کن، متولد ۱۳۲۷، استاد زبان و ادبیات فارسی و از چهره‌های پیشکسوت دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز، معنایی فراتر از یک آیین رسمی دارد. نام او برای چندین نسل از دانشجویان، با کلاس‌های متون کهن، دقت علمی و نگاه مسئولانه به ادبیات فارسی گره خورده است؛ استادی که نقش او تنها در تدریس خلاصه نمی‌شود، بلکه بخشی از هویت علمی این دانشکده را شکل داده است.

جایگاه علمی دکتر معدن‌کن بیش از هر چیز با پژوهش‌های او در حوزه خاقانی‌شناسی شناخته می‌شود؛ عرصه‌ای دشوار و تخصصی که ورود به آن، نیازمند سال‌ها ممارست، صبر و تسلط عمیق بر زبان و فرهنگ ایرانی ـ اسلامی است. انتشار آثاری چون «بزم دیرینه عروس» و «جام عروس خاوری» ، نام او را در شمار خاقانی‌شناسان معتبر معاصر ثبت کرده و مسیر فهم دقیق‌تر شعر خاقانی را برای دانشجویان و پژوهشگران هموار ساخته است.

آنچه کار علمی دکتر معدن‌کن را ماندگار کرده، پرهیز از شتاب‌زدگی و وفاداری به متن و سنت علمی است؛ رویکردی که سبب شده آثار او، حتی سال‌ها پس از انتشار، همچنان محل رجوع و استناد باشند. او از آن استادانی است که بیش از آن‌که درس بدهند، شیوه نگاه، دقت و اخلاق علمی را منتقل می‌کنند؛ میراثی آرام اما ماندگار.

انتخاب دکتر معصومه معدن‌کن به‌عنوان یکی از برگزیدگان چهارمین همایش زنده‌نامان تبریز، نشانه قدرشناسی شهری است که هویت خود را با فرهنگ و ادب تعریف کرده است. تبریز امروز، با ایستادن به احترام این استاد پیشکسوت، در حقیقت به احترام فرهنگ، دانش و معلم می‌ایستد؛ به احترام نام‌هایی که زنده‌اند، چون اثرشان همچنان جاری است.

  • نویسنده : سعید ایریلوزادیان