ملل پرس ـ سعید ایریلوزادیان: امروز، نه تنها ایران، که قلب تپنده جهان اسلام در سوگ فرو رفت. روح بلند مجاهدی که تمام هستیاش را در کف اخلاص نهاد، آیتالله خامنهای (رضوانالله علیه)، آسمانی شد و جسم خاکیاش به امانت بازگشت، اما میراث جاودانهاش بر قلبها سنگینی میکند. در میان انبوه خاطرات و تصاویر ماندگار از ایشان، نگاهها مجدداً به سمبلهای کوچک اما پرمعنای زندگیشان معطوف میشود؛ بهویژه نقش انگشتر ایشان که گویی تمام چکیده عمر پربرکتشان را در خود نهفته داشت.
نقشی که ریشه در «یقین» داشت
رهبر فقید ما، همواره با تکیه بر معارف عمیق قرآنی، مسیر پرفراز و نشیب انقلاب را پیمودند. انگشتر ایشان، نه زیور دنیا، بلکه مأمنی برای دل بود؛ تذکاری دائمی از آیهای که چون رشته تسبیح، حیات معنوی ایشان را به هم میبافت: «إِنَّ مَعِی رَبِّی سَیَهْدِینِ». این کلام الهی، نه یک آرزو، بلکه یک حقیقت ملموس در قامت یک رهبر بود.
این عبارت، در لحظاتی که نظام اسلامی در برابر سیل خروشان فتنهها و دشمنیهای قسمخورده ایستاده بود، به معنای واقعی کلمه، تجسم یافته بود. یاد داریم که چگونه در سختترین تنگناهای سیاسی و اقتصادی، هنگامی که مشاوران مادی از سختی مسیر میگفتند، نگاه ایشان به سوی آسمان بود؛ نگاهی آمیخته به آرامش مقتدرانهای که میدانستند پشتیبان اصلی کیست. انگشتر، در زیر نور چراغها میدرخشید و نوید میداد که چونان موسی (ع) در برابر نیل، ما نیز ناخدایی داریم که ما را از گرداب هلاکت عبور خواهد داد.
سادگی در اوج عظمت؛ کلامی فراتر از حنجره
عظمت این رهبر، در تضاد آشکار با مظاهر فریبنده قدرتهای جهانی بود. انگشتری ساده، نه از جنس طلا و جواهرات فاخر، بلکه حامل نقشی حک شده، گویای این حقیقت بود که اقتدار حقیقی از درون میآید؛ از عمق ارتباطی که با منبع لاینقطع نور دارد. این سادگی، قلبها را تسخیر میکرد؛ این انگشتر به ما میآموخت که وقتی قلب با خدا پیوند میخورد، دیگر هیچ تهدیدی بزرگ نیست.
در وداع با ایشان، هر ذره از وجودشان یادآور مسئولیت سنگینی است که بر دوش ما باقی مانده است. اکنون، این یادگار ارزشمند، این نماد توکل مطلق، در غیاب فیزیکی ایشان، فریاد میزند که مسیر حق، مسیر هدایت الهی است. ما وارثان این راه هستیم؛ راهی که با شهادت ایشان، نه به پایان، که به قلهای تازه از استقامت و ایمان گشوده شده است.
وعده هدایت، چراغ راه آینده
پروردگارا، این مرد بزرگ را به حق همین ایمانی که او را تا آخرین لحظه هدایت کرد، غفران خود را ارزانی دار. انگشتر او، چونان یک منشور الهی، به ما آموخت که در همه تاریکیها، صدای آرامشبخش الهی را باید شنید: «إِنَّ مَعِی رَبِّی». تا زمانی که این باور در رگهای ملت جاری باشد، پرچم انقلاب به دست صاحب اصلیاش خواهد رسید و خورشید هدایت، بر فراز این مرز و بوم غروب نخواهد کرد. یادش گرامی و راهش تا ابد جاری باد.
- نویسنده : سعید ایریلوزادیان
