چهارمین همایش «زنده‌نامان تبریز» در حالی برگزار می‌شود که نام ابوالفضل گوزلی، کوه‌نورد و هیمالیانورد تبریزی، نه فقط بر تابلوی افتخار این شهر، بلکه بر پیشانی یکی از خشن‌ترین و اسرارآمیزترین قله‌های جهان حک شده است؛ مردی که رفت تا پرچم ایران را بر فراز «هیولای سیاه» به اهتزاز درآورد و خود، برای همیشه در آن ارتفاع جاودانه شد.

تبریز دوباره در آستانه یک مکث تاریخی ایستاده است؛ مکثی برای به‌خاطر آوردن نام‌هایی که نه در قاب عکس‌ها، بلکه در جان این شهر زندگی می‌کنند. چهارمین همایش «زنده‌نامان تبریز» قرار نیست فقط یاد گذشته را زنده کند؛ این همایش، تلاشی آگاهانه برای صیانت از حافظه فرهنگی تبریز است؛ حافظه‌ای که با ایمان، هنر و تعهد شکل گرفته و با فراموشی، به‌راحتی آسیب می‌بیند.

تبریز، شهری که قرن‌ها با شعر، اندیشه و هویت زیسته است، این‌بار به احترام فرهنگ می‌ایستد؛ برای قدردانی از نام‌هایی که در سکوت و مداومت، چراغ دانش و ادب این دیار را روشن نگاه داشته‌اند. چهارمین همایش «زنده‌نامان تبریز» فرصتی است برای دیدن و گفتن از سرمایه‌هایی که هنوز در میان ما هستند و فرهنگ این شهر با نفس آنان زنده است.

محراب، فقط محل نماز نیست؛ سنگر ایمان است. جایی که همیشه در تیررس کینه دشمنان دین و وحدت بوده و هست. تاریخ تبریز گواه است که اگر امروز نماز جمعه آرام برپا می‌شود، به برکت مردانی است که بی‌نام‌ونشان، جانشان را سایه‌بان محراب کردند.

هنوز هستند زنانی که نامشان در قاب عکس‌ها نیست، اما رد دستانشان بر تاریخ مانده است؛ زنانی که نه با اسلحه، که با باند و گاز و دعا، مقابل دشمن ایستادند. چهارمین همایش زنده‌نامان تبریز، بهانه‌ای است برای قدردانی از همین چهره‌های بی‌ادعا؛ و در این میان، الحاجیه زهرا حسین‌زاده، بانوی پرستار و جهادگر دفاع مقدس، نامی است که دل‌ها را متوقف می‌کند.

تبریز، شهر قیام و بصیرت، بار دیگر میزبان آیینی خواهد بود که برای زنده نگه‌داشتن نام مردانی است که خود، چراغ راه این سرزمین‌اند. چهارمین همایش «زنده‌نامان تبریز» به‌زودی برگزار می‌شود؛ همایشی برای تجلیل از آنان که در خط مقدم جهاد، چه با اسلحه و چه با کلمه، از ایران و انقلاب پاسداری کرده‌اند

چهارمین همایش «زنده‌نامان تبریز» به‌زودی در این شهر برگزار می‌شود؛ همایشی که با هدف پاسداشت چهره‌هایی شکل گرفته است که بی‌آنکه نامشان در هیاهوی روزمرگی گم شود، ریشه‌های هویت، ایمان و مقاومت این سرزمین را زنده نگه داشته‌اند.

او امام جمعه بود، اما ردِ نبودنش را نه در محراب که در کوچه‌ها و نگاه‌های مردم می‌توان دید. آیت‌الله سید محمدعلی آل‌هاشم، روحانی‌ای که برای بسیاری از تبریزی‌ها بیش از یک مقام رسمی، نشانه‌ای از همدلی و شنیده‌شدن بود، با رفتنش خلأیی به‌جا گذاشت که جنس آن نه اداری است و نه آیینی؛ خلأیی انسانی که شهر هنوز با آن کنار نیامده است.

تبریز، شهری که تاریخش را با خون، ایمان و کلمه نوشته‌اند، در حافظه فرهنگی خود نام‌هایی دارد که بی‌هیاهو اما ماندگارند؛ نام‌هایی که اگر نبودند، بخشی از هویت امروز ما لنگ می‌زد. استاد صمد رحمانی از همان نام‌هاست؛ مردی که اگر داستان‌نویسی تبریز امروز زنده است، اگر نسل‌های تازه‌ای از نویسندگان این شهر جرئت روایت پیدا کرده‌اند، بی‌تردید مدیون او هستند.