ملل پرس ـ سعید ایریلوزادیان: چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» در حالی برگزار میشود که نام ابوالفضل گوزلی، کوهنورد و هیمالیانورد تبریزی، نه فقط بر تابلوی افتخار این شهر، بلکه بر پیشانی یکی از خشنترین و اسرارآمیزترین قلههای جهان حک شده است؛ مردی که رفت تا پرچم ایران را بر فراز «هیولای سیاه» به اهتزاز درآورد و خود، برای همیشه در آن ارتفاع جاودانه شد.
قله ماکالو پس از ۱۷ سال در زمستان به تسخیر یک ایرانی درآمد؛ صعودی تاریخی، غرورآفرین و بیبدیل. اما بازگشت، روایتی دیگر داشت. ابوالفضل گوزلی، نخستین هیمالیانورد ایرانیِ صعودکننده زمستانی به ماکالو، در مسیر بازگشت مفقود شد و کوه، او را در آغوش گرفت؛ همانگونه که همیشه با صعودکنندگان صادقش چنین میکند.
او دیماه امسال، همزمان با ورود به **چهلوسومین سال زندگیاش**، پاداش سالها ریاضت، تمرین، خطر و ایمان را گرفت؛ جاودانگی؛ پاداشی که نصیب هر کسی نمیشود؛ تنها آنان که دل به راه میسپارند و از جان عبور میکنند.
گوزلی پیش از این، صعود به قلل نامآشنایی چون ماناسلو و لوتسه را در کارنامه داشت، رکورد سریعترین دریافت نشان پلنگ برفی را به نام خود ثبت کرده بود و پروژه «۱۰ تلاش، ۱۰ صعود» را با موفقیت پشت سر گذاشته بود. ماکالو اما، داستان دیگری بود؛ قلهای با دمای منفی ۳۰ تا ۵۰ درجه، صخرهای، یخچالی و بیرحم؛ قلهای که تنها معدود انسانهایی توان ایستادن بر آن را دارند.
ابوالفضل گوزلی، پیشتر یکبار تا ارتفاع ۷۹۰۰ متری ماکالو پیش رفته و به دلیل شرایط نامساعد بازگشته بود؛ اما اینبار، با ارادهای آرام و عزمی استوار، مسیر ناتمام را تمام کرد. ایستاد، پرچم ایران را برافراشت و نام خود و تبریز را در تاریخ هیمالیا ثبت کرد.
چهارمین همایش «زندهنامان تبریز»، فقط یک مراسم تجلیل نیست؛ **قرار عاشقانه یک شهر با قهرمانانش** است. تجلیل از آنان که زندهاند، حتی اگر جسمشان دیگر میان ما نباشد. گوزلی از همانهاست؛ از مردانی که نامشان، راه میشود؛ الگو میشود؛ امید میشود.
تبریز، شهر غیرت و ایستادگی، خوب میداند که بعضی قلهها فتح میشوند تا انسانها جاودانه شوند.
و امروز، ماکالو دیگر فقط یک قله نیست؛
ماکالو، نام ابوالفضل گوزلی است
- نویسنده : سعید ایریلوزادیان
