ملل پرس ـ سعید ایریلوزادیان: امنیت در ایران، یک واژه تزئینی در بیانیهها نیست؛ یک واقعیت جاری در زیست روزمره مردم است. واقعیتی که نه محصول شانس است، نه نتیجه نسخههای وارداتی و نه دستاورد تصمیمهای مقطعی. این امنیت، ثمره یک مسیر طولانی، پیچیده و پرهزینه است؛ مسیری که قهرمانانش نه دیده میشوند و نه نامشان بر زبانها میافتد.
در منظومه قدرت جمهوری اسلامی ایران، امنیت جایگاهی فراتر از یک «مولفه حاکمیتی» دارد. اینجا امنیت، از مردم آغاز میشود، با مردم امتداد مییابد و برای مردم معنا پیدا میکند. همین «مردممحوری» است که امنیت ایران را از بسیاری از الگوهای متعارف جهانی متمایز کرده و آن را به سرمایهای ماندگار بدل ساخته است.
سربازان گمنام امام زمان(ع)، معماران خاموش این سرمایهاند؛ آنان که بودنشان دیده نمیشود، اما نبودشان فوراً احساس خواهد شد. زیست حرفهای این مردان، در گمنامی تعریف میشود؛ گمنامیای که نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت راهبردی است. امنیتی که بر شانههای آنان استوار است، پیش از آنکه در میدانهای آشکار رقم بخورد، در لایههای پنهان تهدید، انحراف و توطئه شکل میگیرد.
ایرانِ امن، یکشبه ساخته نشده است. پشت این آرامش، سالها رصد، صبر، مجاهدت بینام و مدیریت هوشمندانه تهدیدها قرار دارد. الگویی که اگرچه پیچیده است، اما برای مردم ملموس است؛ چراکه نتیجهاش را در آرامش خیابانها، ثبات اجتماعی و تداوم حیات عادی کشور میبینند.
دشمنان این سرزمین، سالهاست که به دنبال رمزگشایی از این الگو هستند؛ الگویی که نه صرفاً متکی به ابزار سخت است و نه محدود به سازوکارهای کلاسیک امنیتی. پیوند عمیق میان مردم و نهادهای حافظ امنیت، همان حلقه مفقودهای است که ایران را در برابر امواج سنگین تهدید، مقاوم و ایستاده نگه داشته است.
امنیت در ایران، یک «دارایی ملی» است؛ داراییای که در تراز ثروتهای بزرگ تاریخی این سرزمین قرار میگیرد. ثروتی که پاسدارانش، سربازان گمنام امام زمان(ع) هستند؛ مردانی که بیآنکه دیده شوند، دیدهبانی میکنند، بیآنکه نامی داشته باشند، نام ایران را بلند نگه میدارند و بیهیاهو، بزرگترین خدمت را به مردم این سرزمین ادا میکنند.
- نویسنده : سعید ایریلوزادیان
