شاعری که شعرش از محراب میآمد
تبریز دوباره در آستانه یک مکث تاریخی ایستاده است؛ مکثی برای بهخاطر آوردن نامهایی که نه در قاب عکسها، بلکه در جان این شهر زندگی میکنند. چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» قرار نیست فقط یاد گذشته را زنده کند؛ این همایش، تلاشی آگاهانه برای صیانت از حافظه فرهنگی تبریز است؛ حافظهای که با ایمان، هنر و تعهد شکل گرفته و با فراموشی، بهراحتی آسیب میبیند.
تبریز به احترام فرهنگ میایستد
تبریز، شهری که قرنها با شعر، اندیشه و هویت زیسته است، اینبار به احترام فرهنگ میایستد؛ برای قدردانی از نامهایی که در سکوت و مداومت، چراغ دانش و ادب این دیار را روشن نگاه داشتهاند. چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» فرصتی است برای دیدن و گفتن از سرمایههایی که هنوز در میان ما هستند و فرهنگ این شهر با نفس آنان زنده است.
سپر بیادعای امنیت ایران
امنيت امروز کشور، ثمره تلاشهاي خاموش و بيادعاي مرداني است که بينام و نشان، اما با قلبي مملو از ايمان، اخلاص و مسئوليتپذيري، در خط مقدم حفاظت از ميهن ايستادهاند. سربازان گمنام امام زمان (عج) ستونهاي نامرئي امنيت ملي هستند.
وقتی شعر، خون و عشق را روایت می کند / تقدیر تبریز از شاعر دل جبهه ها
صبحِ روز بعد از عمليات والفجر 8، آسمان هنوز خاکستري و سنگين بود و زمين بوي خون و خاکِ سنگينِ نبرد ميداد. کنار اروند، جايي که آب و خاک با سرخِ خون عجين شده بود، جواناني خسته و بيصدا در سکوتي ابدي خوابيده بودند. نه فريادي بود، نه نالهاي، تنها آرامش بود آرامشي سهمگين!.
سربازان گمنام امام زمان؛ ستون خاموش امنیت ملی
کمتر نيرويي در کشور چنين نقش حياتي و همزمان ناشناخته دارد. سربازان گمنام امام زمان نيروهاي وزارت اطلاعات ايران — در سايه عمل ميکنند. کاري که نه رسانهها ميتوانند ببينند و نه عموم مردم تصويري روشن از آن دارند. اما اثر آنها بر امنيت ملي غيرقابل انکار است.
سایهبان محراب؛ روایت یک زندهنام
محراب، فقط محل نماز نیست؛ سنگر ایمان است. جایی که همیشه در تیررس کینه دشمنان دین و وحدت بوده و هست. تاریخ تبریز گواه است که اگر امروز نماز جمعه آرام برپا میشود، به برکت مردانی است که بینامونشان، جانشان را سایهبان محراب کردند.
بانویی که جنگ را پانسمان میکرد
هنوز هستند زنانی که نامشان در قاب عکسها نیست، اما رد دستانشان بر تاریخ مانده است؛ زنانی که نه با اسلحه، که با باند و گاز و دعا، مقابل دشمن ایستادند. چهارمین همایش زندهنامان تبریز، بهانهای است برای قدردانی از همین چهرههای بیادعا؛ و در این میان، الحاجیه زهرا حسینزاده، بانوی پرستار و جهادگر دفاع مقدس، نامی است که دلها را متوقف میکند.
مالک رحمتی؛ زندهنامی که جای خالیاش با هیچ عنوانی پر نمیشود
برخی مدیران میآیند و میروند، اما برخی دیگر در دل مردم ماندگار میشوند؛ نه بهخاطر جایگاه اداری، بلکه بهسبب نوع زیست، شیوه خدمت و صداقت در عمل. مالک رحمتی از همین جنس بود؛ مدیری که امروز از او بهعنوان «زندهنام تبریز» یاد میشود، چون نامش هنوز در ذهن و زبان مردم زنده است.
«غواصلار»؛ نوحهای که تبریز با آن نفس میکشد و مقاوم میماند
در روزگاری که بسیاری از نامها با گذر زمان کمرنگ میشوند، برخی صداها و واژهها هستند که در حافظه جمعی یک شهر حک میشوند؛ نه فقط بهعنوان یک اثر هنری، بلکه بهمثابه ستونهای هویت و همبستگی اجتماعی. حاج صمد قاسمپور از همین تبار است.






































