وقتی خاک را بخشیدند
برخی نامها در تاریخ، فقط یک اسم نیستند؛ هشدارند. نام رضاخان، در حافظه ژئوپلیتیکی ایران، یادآور دورهای است که خاک، حاکمیت و عمق راهبردی کشور، نه در جنگ، بلکه با امضا واگذار شد.
پشتپرده ابتذال پهلوی
هر بار که نوستالژیسازانِ دوران پهلوی از «سینمای آزاد» و «هنرِ پیشرفته» آن روزگار سخن میگویند، یک سؤال ساده همه این بزککاریها را فرو میریزد: جایگاه زن در آن سینما کجا بود؟
واردات پزشک؛ ننگ پهلوی
هیچ نشانهای گویاتر از این نیست که یک حکومت، برای درمان مردمش دست نیاز به بیگانه دراز کند. واردات پزشک از هندوستان در دوران پهلوی تنها یک تصمیم اداری یا راهحل موقت نبود؛ این اقدام، سند عریان درماندگی یک رژیم وابسته و نماد تحقیر ملتی بود که توان تربیت پزشک داشت اما اجازه رشد به آن داده نمیشد.
اعتراف تلخ وزیر پهلوی
در میان روایتهای بزکشده از «دوران طلایی» پهلوی، برخی اظهارات مقامات ارشد آن دوره، تصویری متفاوت و واقعگرایانه از سطح معیشت مردم ایران ارائه میدهد؛ تصویری که با ادعاهای امروز جریانهای تطهیرکننده پهلوی فاصلهای معنادار دارد.
داوود نیکنام؛ هنرمند خوشنویس تبریزی و زندهنام فرهنگ آیینی
در نگاه اول، چيزي که جلب توجه ميکند، موهاي آراستهي جوگندمي، چهرهي خوشحال و لباسهاي شيک و مرتب اوست. يک کت چهارخانهي شيک به تن دارد؛ ظاهرش بهاندازهي آثارش، آرام، بيادعا و دقيق است.
پزشکی که دیدن را هدیه میدهد؛ روایت یک زندهنام تبریزی
دکتر بهنام غفارزاده را پيش از آنکه با آمار جراحي ها بشناسند با نوع نگاهش به بيمار مي شناسند؛ نگاهي که طبابت را فقط به اتاق عمل محدود نمي کند
ماکالو، آرامگاه ابدی یک قهرمان
چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» در حالی برگزار میشود که نام ابوالفضل گوزلی، کوهنورد و هیمالیانورد تبریزی، نه فقط بر تابلوی افتخار این شهر، بلکه بر پیشانی یکی از خشنترین و اسرارآمیزترین قلههای جهان حک شده است؛ مردی که رفت تا پرچم ایران را بر فراز «هیولای سیاه» به اهتزاز درآورد و خود، برای همیشه در آن ارتفاع جاودانه شد.
«خانه امن»ی به نام ایران؛ کابوس شبانه دشمنان
امنیت در ایران، یک واژه تزئینی در بیانیهها نیست؛ یک واقعیت جاری در زیست روزمره مردم است. واقعیتی که نه محصول شانس است، نه نتیجه نسخههای وارداتی و نه دستاورد تصمیمهای مقطعی. این امنیت، ثمره یک مسیر طولانی، پیچیده و پرهزینه است؛ مسیری که قهرمانانش نه دیده میشوند و نه نامشان بر زبانها میافتد.
امنیت؛ هدیهای گمنام در کوچهپسکوچههای شهر
نبرد در لانهی دشمن برای صیانت از آرامش در کویِ مردم؛ این معادلهی ساده و نانوشتهی گمنامی است. مجاهدتی که سکوت را برگزیده تا صدایِ نبضِ زندگی و چرخِ کار در شهر، بلندتر از همیشه به گوش برسد و ثبات، به هوایِ دائمیِ جامعه تبدیل شود.






































