در تاریخ معاصر ایران افراد زیادی بودند که با سو استفاده دستگاه‌های حکومتی از آن‌ها  ناخواسته آب در آسیاب دشمن ریخته و حق و حقوق مردم بدبخت را پایمال کرده‌اند.

شعر «مِهر ایران» سروده‌ی مشترک سهیلا باقریان و فرزندش امیرحسین دوست‌زاده، از همکاران اداره‌کل فرهنگ و ارشاد اسلامی آذربایجان شرقی، برای اجرای سرود دیدار مردم قهرمان و ولایتمدار تبریز با مقام معظم رهبری در سالروز قیام تاریخی ۲۹ بهمن تبریز انتخاب و توسط حوزه هنری استان تولید شد.

پزشکان جهادگر خالصانه و بدون منت غرق در خدمت بی منتی می شوند که چند دهه پیش مشابه همین افراد از خدمت به خلق سر باز زده و از کشور رفته بودند و نظام پهلوی نه برای جبران، که سرپوش گذاشتن چنین واقعیت تلخی مجبور به واردات پزشک از پاکستان و هند شد.

ننه با آهی که از نهادش برمی خاست می گفت وقتی مریض می شدند باید خودشان را با جیپی که یکی از اهالی روستا داشت یا با الاغ به قره چمن می رساندند تا دکتر معاینه کند آن هم دکتری سیه چرده هندی که زبان روستایی ها را نمی فهمید و چند حبه دارو داخل پاکتی می ریخت و دست آدم می داد.

جامعه ایرانی امروزه در میان یک فشار معیشتی و یک جنگ شناختی گرفتار شده است و جریانی از رسانه های فارسی زبان این ذهنیت را القا می‌کنند که نظام جمهوری اسلامی توانایی حل مشکلات معیشتی و سامان دادن به مسائل مردم را ندارد و بدین ترتیب زمینه را برای شکل گیری نوعی نوستالژی تطهیر کننده نسبت به گذشته فراهم می‌کند. رسانه های فارسی زبان با کمک شبکه سایبری فعال در فضای مجازی دوران پهلوی را به بهشتی گمشده ای از رفاه، ارزانی و اقتدار تشبیه می‌کنند؛ اما از سوی دیگر وقتی با کارنامه مدعیان فعلی سلطنت مواجه می‌شویم انبوهی از تناقضات و پرسش هایی بی پاسخ در ذهن‌مان ایجاد می‌شود.

تجمع اخیر سازمان منافقین و برخی هواداران رژیم پهلوی در مونیخ آلمان، بار دیگر پرده از همسویی جریان‌هایی برداشت که سال‌هاست در تقابل با اراده و منافع ملت ایران حرکت می‌کنند.

پیرمرد، هر صبح پیش از آن‌که آفتاب کامل بالا بیاید، به زمین‌های روبه‌رو خیره می‌شود؛ زمین‌هایی که دیگر مال او نیست، اما خاطره‌اش هنوز در شیارهای خشکیده‌شان نفس می‌کشد. می‌گوید: «این‌جا روزی زندگی بود، نه فقط خاک.» دست‌هایش را باز می‌کند؛ دست‌هایی که عمری بذر پاشیدند، اما سهمشان از «اصلاحات» فقط بیکاری شد.

زن از گرمای تن فرزندش در میان این برف و کولاک می سوخت و مرد از رنجی که زنش می کشید و دردی که فرزندش داشت. به دکتر که رسیدند حتی دکتر خارجی زبان مردم را هم نمی فهمید.

اظهارات اخیر رضا ربع پهلوی، بار دیگر پرده از شکافی عمیق میان ادعاهای رسانه‌ای اپوزیسیون خارج‌نشین و واقعیت شخصیتی و میدانی آنان برداشت؛ جایی که «قدرت‌طلبی» نه‌تنها از مردم جدا می‌شود، بلکه حیات و امنیت ملت ایران را نیز به ابزاری برای تحقق رؤیای سلطنت تبدیل می‌کند.