هنوز هستند زنانی که نامشان در قاب عکس‌ها نیست، اما رد دستانشان بر تاریخ مانده است؛ زنانی که نه با اسلحه، که با باند و گاز و دعا، مقابل دشمن ایستادند. چهارمین همایش زنده‌نامان تبریز، بهانه‌ای است برای قدردانی از همین چهره‌های بی‌ادعا؛ و در این میان، الحاجیه زهرا حسین‌زاده، بانوی پرستار و جهادگر دفاع مقدس، نامی است که دل‌ها را متوقف می‌کند.

برخی مدیران می‌آیند و می‌روند، اما برخی دیگر در دل مردم ماندگار می‌شوند؛ نه به‌خاطر جایگاه اداری، بلکه به‌سبب نوع زیست، شیوه خدمت و صداقت در عمل. مالک رحمتی از همین جنس بود؛ مدیری که امروز از او به‌عنوان «زنده‌نام تبریز» یاد می‌شود، چون نامش هنوز در ذهن و زبان مردم زنده است.

در روزگاری که بسیاری از نام‌ها با گذر زمان کمرنگ می‌شوند، برخی صداها و واژه‌ها هستند که در حافظه جمعی یک شهر حک می‌شوند؛ نه فقط به‌عنوان یک اثر هنری، بلکه به‌مثابه ستون‌های هویت و همبستگی اجتماعی. حاج صمد قاسم‌پور از همین تبار است.

تبریز، شهر قیام و بصیرت، بار دیگر میزبان آیینی خواهد بود که برای زنده نگه‌داشتن نام مردانی است که خود، چراغ راه این سرزمین‌اند. چهارمین همایش «زنده‌نامان تبریز» به‌زودی برگزار می‌شود؛ همایشی برای تجلیل از آنان که در خط مقدم جهاد، چه با اسلحه و چه با کلمه، از ایران و انقلاب پاسداری کرده‌اند

کم‌تر می‌توان از نسلی سخن گفت که از نخستین گام‌های زندگی، آگاهانه به سایه‌ها سلام کرده باشد؛ نسلی که «گمنامی» برایش نه یک فضیلت تزئینی، بلکه ضرورتی ناگزیر در مسیر صیانت از امنیت ملی است.

زنده‌نامان، آن‌هايي هستند که حضورشان هنوز ملموس است؛ کساني که نامشان نه بر لوح‌ها و تابلوها، بلکه در ذهن و دل جامعه زنده مانده است. در اين ميان، مالک رحمتي نمونه‌اي است که مي‌تواند تعريف واقعي مديريت را نشان دهد؛ مديري که پشت ميز و صندلي اداري ننشست، بلکه در دل ميدان و ميان مردم حضور داشت و نشان داد اعتماد مردم با شعار به دست نمي‌آيد، بلکه با عمل، صداقت و پيگيري مستمر شکل مي‌گيرد.

چهارمین همایش «زنده‌نامان تبریز» به‌زودی در این شهر برگزار می‌شود؛ همایشی که با هدف پاسداشت چهره‌هایی شکل گرفته است که بی‌آنکه نامشان در هیاهوی روزمرگی گم شود، ریشه‌های هویت، ایمان و مقاومت این سرزمین را زنده نگه داشته‌اند.

او امام جمعه بود، اما ردِ نبودنش را نه در محراب که در کوچه‌ها و نگاه‌های مردم می‌توان دید. آیت‌الله سید محمدعلی آل‌هاشم، روحانی‌ای که برای بسیاری از تبریزی‌ها بیش از یک مقام رسمی، نشانه‌ای از همدلی و شنیده‌شدن بود، با رفتنش خلأیی به‌جا گذاشت که جنس آن نه اداری است و نه آیینی؛ خلأیی انسانی که شهر هنوز با آن کنار نیامده است.

تبریز، شهری که تاریخش را با خون، ایمان و کلمه نوشته‌اند، در حافظه فرهنگی خود نام‌هایی دارد که بی‌هیاهو اما ماندگارند؛ نام‌هایی که اگر نبودند، بخشی از هویت امروز ما لنگ می‌زد. استاد صمد رحمانی از همان نام‌هاست؛ مردی که اگر داستان‌نویسی تبریز امروز زنده است، اگر نسل‌های تازه‌ای از نویسندگان این شهر جرئت روایت پیدا کرده‌اند، بی‌تردید مدیون او هستند.