استاد روی شانه های شهر به سمت منزل ابدیش بار بست و رفت ولی هنوز شنبه ها باور ندارد که او رفته است و شاگردان او، هنوز هم که هنوز است سر بر شانه هم، اندوهش را با هم مویه می نشینند.

در چند دهه اخير، بسياري تلاش کرده‌اند تا دشمني بين جمهوري اسلامي ايران و نظم استکباري جهاني را صرفاً به موضوعات مشخصي مانند پرونده هسته‌اي يا اختلاف‌هاي منطقه‌اي تقليل دهند. اما اگر بخواهيم دقيق‌تر به اين پديده نگاه کنيم، درمي‌يابيم که اين تقابل يک موضوع مقطعي يا تاکتيکي نيست؛ بلکه برخورد دو منطق متفاوت با ماهيت قدرت و جامعه است.

بحث وحدت ملي در ايران، به‌ويژه در جامعه‌اي متکثر از نظر قومي و فرهنگي، همواره يکي از موضوعات حساس و در عين حال تعيين‌کننده بوده است. با اين حال، در سال‌هاي اخير يک متغير جديد به اين معادله اضافه شده که نمي‌توان آن را ناديده گرفت: فضاي مجازي. مسئله اين نيست که فضاي مجازي خوب است يا بد؛ مسئله اين است که اين فضا چگونه و با چه منطق اجتماعي و رسانه‌اي اداره و استفاده مي‌شود.

در تحلیل معادلات قدرت در غرب آسیا، معمولاً مؤلفه‌هایی مانند توان نظامی، موقعیت جغرافیایی، منابع انرژی و ظرفیت‌های اقتصادی به‌عنوان شاخص‌های اصلی قدرت کشورها مورد توجه قرار می‌گیرند. با این حال، تجربه عینی جمهوری اسلامی ایران در چهار دهه گذشته نشان می‌دهد که بزرگ‌ترین سرمایه ژئوپلیتیک ایران، نه در سلاح و نه در ثروت، بلکه در وحدت و انسجام ملی نهفته است ؛ سرمایه‌ای که بسیاری از بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای از درک عمق آن عاجز مانده‌اند.

ایران کشوری با تنوع کم‌نظیر قومی، زبانی و مذهبی است؛ تنوعی که در صورت مدیریت صحیح، می‌تواند سرمایه‌ای بزرگ برای قدرت فرهنگی و اجتماعی کشور باشد. اما همین ویژگی، همواره یکی از نقاط تمرکز رسانه‌های معاند بوده است؛ رسانه‌هایی که تلاش می‌کنند این «تنوع» را از یک ظرفیت، به یک «شکاف امنیتی» تبدیل کنند.

تحولات شتابان محیط رسانه‌ای در دهه اخیر، ماهیت تهدیدات علیه جمهوری اسلامی ایران را به‌طور بنیادین دگرگون کرده است. امروز، میدان اصلی تقابل، نه صرفاً عرصه سخت و میدانی، بلکه سطح ادراک، باور و هویت جمعی ملت‌هاست؛ میدانی که «فضای مجازی» به کانون و خاکریز اول آن تبدیل شده است.

در روزگاری که اندیشکده‌های غربی یکی پس از دیگری، سناریوهای خیالی برای آینده ایران طراحی می‌کنند، یک واقعیت روشن و غیرقابل‌انکار بار دیگر خود را تحمیل کرده است؛ آینده ایران نه در اتاق‌های فکر واشنگتن و لندن، بلکه در اراده جمعی ملت متحد ایران رقم می‌خورد .

دشمنی غرب با انقلاب اسلامی ایران، نه ریشه در یک اختلاف مقطعی سیاسی دارد و نه به یک دولت یا یک تصمیم خاص محدود می‌شود؛ مسئله اصلی غرب، «ایران قوی» است. ایرانی که مستقل می‌اندیشد، روی پای خود می‌ایستد، به نظام سلطه «نه» می‌گوید و حاضر نیست در زمین طراحی‌شده اتاق‌های فکر غربی بازی کند.

موسیقی دان ارمنی با تاکید بر لزوم وحدت کلمه و اتحاد اقشار و ادیان مختلف ایران، گفت: از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی که امام خمینی در بدو ورود به کشور در فرودگاه مهر آباد، رمز پیروزی انقلاب را وحدت کلمه اعلام کردند تاکنون، سمفونی وحدت و همنوایی ملت ایران و رهبری، خط مشی اصلی نظام بوده است.