رفراندوم خیابانی علیه پهلوی
تحولات ماههای اخیر نشان میدهد پروژه «آلترناتیوسازی» برای رضا پهلوی، وارد فاز نهایی و پرریسک خود شده است؛ فازی که در آن، وابستگی امنیتی به دشمن خارجی دیگر پنهان نمیشود، بلکه علنی و مطالبهمحور مطرح میگردد. درخواست برای حمله رژیم صهیونیستی به ایران، نه یک خطای محاسباتی، بلکه خروجی طبیعی یک سناریوی شکستخورده است که از ابتدا بر «فشار بیرونی» و «بیثباتسازی درونی» بنا شده بود.
وقتی خاک را بخشیدند
برخی نامها در تاریخ، فقط یک اسم نیستند؛ هشدارند. نام رضاخان، در حافظه ژئوپلیتیکی ایران، یادآور دورهای است که خاک، حاکمیت و عمق راهبردی کشور، نه در جنگ، بلکه با امضا واگذار شد.
پشتپرده ابتذال پهلوی
هر بار که نوستالژیسازانِ دوران پهلوی از «سینمای آزاد» و «هنرِ پیشرفته» آن روزگار سخن میگویند، یک سؤال ساده همه این بزککاریها را فرو میریزد: جایگاه زن در آن سینما کجا بود؟
داوود نیکنام؛ هنرمند خوشنویس تبریزی و زندهنام فرهنگ آیینی
در نگاه اول، چيزي که جلب توجه ميکند، موهاي آراستهي جوگندمي، چهرهي خوشحال و لباسهاي شيک و مرتب اوست. يک کت چهارخانهي شيک به تن دارد؛ ظاهرش بهاندازهي آثارش، آرام، بيادعا و دقيق است.
پزشکی که دیدن را هدیه میدهد؛ روایت یک زندهنام تبریزی
دکتر بهنام غفارزاده را پيش از آنکه با آمار جراحي ها بشناسند با نوع نگاهش به بيمار مي شناسند؛ نگاهي که طبابت را فقط به اتاق عمل محدود نمي کند
ماکالو، آرامگاه ابدی یک قهرمان
چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» در حالی برگزار میشود که نام ابوالفضل گوزلی، کوهنورد و هیمالیانورد تبریزی، نه فقط بر تابلوی افتخار این شهر، بلکه بر پیشانی یکی از خشنترین و اسرارآمیزترین قلههای جهان حک شده است؛ مردی که رفت تا پرچم ایران را بر فراز «هیولای سیاه» به اهتزاز درآورد و خود، برای همیشه در آن ارتفاع جاودانه شد.
«خانه امن»ی به نام ایران؛ کابوس شبانه دشمنان
امنیت در ایران، یک واژه تزئینی در بیانیهها نیست؛ یک واقعیت جاری در زیست روزمره مردم است. واقعیتی که نه محصول شانس است، نه نتیجه نسخههای وارداتی و نه دستاورد تصمیمهای مقطعی. این امنیت، ثمره یک مسیر طولانی، پیچیده و پرهزینه است؛ مسیری که قهرمانانش نه دیده میشوند و نه نامشان بر زبانها میافتد.
شاعری که شعرش از محراب میآمد
تبریز دوباره در آستانه یک مکث تاریخی ایستاده است؛ مکثی برای بهخاطر آوردن نامهایی که نه در قاب عکسها، بلکه در جان این شهر زندگی میکنند. چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» قرار نیست فقط یاد گذشته را زنده کند؛ این همایش، تلاشی آگاهانه برای صیانت از حافظه فرهنگی تبریز است؛ حافظهای که با ایمان، هنر و تعهد شکل گرفته و با فراموشی، بهراحتی آسیب میبیند.
تبریز به احترام فرهنگ میایستد
تبریز، شهری که قرنها با شعر، اندیشه و هویت زیسته است، اینبار به احترام فرهنگ میایستد؛ برای قدردانی از نامهایی که در سکوت و مداومت، چراغ دانش و ادب این دیار را روشن نگاه داشتهاند. چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» فرصتی است برای دیدن و گفتن از سرمایههایی که هنوز در میان ما هستند و فرهنگ این شهر با نفس آنان زنده است.







































