زن در قاب سینمای پهلوی: ابزار، نه انسان
سینمای موسوم به «فارسی» در دهههای پایانی حکومت پهلوی، تصویری از زن ارائه میکرد که بیش از هر چیز ابزار فروش و تحریک بود، نه انسانِ صاحب هویت و هنرمند. این نگاه نه تحلیل امروز، بلکه اعتراف خود بازیگران زن آن دوران است؛ سخنانی که در مطبوعات رسمی رژیم پهلوی منتشر شد و امروز بهمثابه سندی آشکار، واقعیت تلخ سینمای فارسی را نشان میدهد.
دروازههای قفل شده تمدن!
برخلاف تصویری که در برخی روایتها از فرآیند «توسعه و تمدن» در دوره پهلوی ارائه میشود، دادههای آماری و اسناد رسمی همان مقطع، روایتی متفاوت از حقایق آن دوران دارند.
خیانت فراموشنشدنی رژیم پهلوی!
واگذاری بحرین در سالهای پایانی دهه ۱۳۴۰ را میتوان یکی از مناقشهبرانگیزترین تصمیمات سیاست خارجی در دوره پهلوی دوم دانست؛ تصمیمی که بهعنوان نمادی از خیانت رژیم پهلوی شناخته میشود.
اعتراف شاه به شکست اصلاحات
نه سال پس از اجرای طرحی که محمدرضا پهلوی آن را «انقلاب سفید» و نقطه آغاز نوسازی ایران معرفی میکرد، خودِ شاه در اظهاراتی کمسابقه، پرده از واقعیتی برداشت که سالها پشت ویترین تبلیغات غربگرایانه پنهان مانده بود.
پشتپرده ابتذال پهلوی
هر بار که نوستالژیسازانِ دوران پهلوی از «سینمای آزاد» و «هنرِ پیشرفته» آن روزگار سخن میگویند، یک سؤال ساده همه این بزککاریها را فرو میریزد: جایگاه زن در آن سینما کجا بود؟
داوود نیکنام؛ هنرمند خوشنویس تبریزی و زندهنام فرهنگ آیینی
در نگاه اول، چيزي که جلب توجه ميکند، موهاي آراستهي جوگندمي، چهرهي خوشحال و لباسهاي شيک و مرتب اوست. يک کت چهارخانهي شيک به تن دارد؛ ظاهرش بهاندازهي آثارش، آرام، بيادعا و دقيق است.
پزشکی که دیدن را هدیه میدهد؛ روایت یک زندهنام تبریزی
دکتر بهنام غفارزاده را پيش از آنکه با آمار جراحي ها بشناسند با نوع نگاهش به بيمار مي شناسند؛ نگاهي که طبابت را فقط به اتاق عمل محدود نمي کند
ماکالو، آرامگاه ابدی یک قهرمان
چهارمین همایش «زندهنامان تبریز» در حالی برگزار میشود که نام ابوالفضل گوزلی، کوهنورد و هیمالیانورد تبریزی، نه فقط بر تابلوی افتخار این شهر، بلکه بر پیشانی یکی از خشنترین و اسرارآمیزترین قلههای جهان حک شده است؛ مردی که رفت تا پرچم ایران را بر فراز «هیولای سیاه» به اهتزاز درآورد و خود، برای همیشه در آن ارتفاع جاودانه شد.
نبضِ زندگی در حصارِ گمنامی؛ اینجا بیداری یک مأموریت است
در دنیای امروز، امنیت دیگر تنها در مرزهای جغرافیایی خلاصه نمیشود. برای کشوری که در مسیر توسعه قدم برمیدارد، امنیت «اتمسفر» تنفس اقتصاد است. نقش سربازان گمنام امام زمان (عج) در صیانت از این آرامش، شباهت زیادی به زیرساختهای حیاتی دارد؛ دیده نمیشوند، اما تمام نبض جامعه به حضور آنها وابسته است.









































